De bende van Dirk pikt pasjes
Effe een pasje pikken.
Nee, geen rotstreken. Hoewel we een bende zijn, stelen wij niet. Ik heb het over de Bende van Dirk. En Dirk is een keurige man, die op een ochtend wakker werd met een geweldig plan. Hij wilde met een stel motorrijders een eindje om. Een weekje. En in dat weekje moest er gewerkt worden. Er zou in de Dolomieten een aantal bergpassen moeten worden “genomen”.
Ook het ritje naar die bergen diende zoveel mogelijk over mooie, dus maximaal secundaire wegen, afgelegd te worden. Geen haast, veel plezier en lekker sturen. Met dat motto verzamelde hij nog een zestal mensen, die met hem in zee wilden gaan. Was het toevallig, dat zowat het hele programma van de Kawa Vulcan ingezet werd? Er verscheen immers een VN 800 (bestuurd door Adri), een VN 900 (Ruud), een VN 1500 (Ronald), een VN 1600 (Piet), een VN 1700 (Dirk) en een VN 2000 (Albert) aan de start. Voor mensen die kunnen tellen: de zevende motor was van Amerikaanse makelij. Een blauwe, die van Ton. Ik krijg het merk niet uitgesproken en zelfs niet op papier, maar een beetje VOCN-er weet waarover het gaat. Zo’n trilplaat met herrie.
Omaha Beach
Afgelopen zomer heb ik met mijn dochter een rondrit door Normandië gemaakt.
Naast dat we een aantal mooie badplaatsen bezocht hebben zoals Honfleur en Deauville , hebben we de tijd vooral besteed aan het bezoeken van de invasiestranden van de 2e wereldoorlog. Ik heb een behoorlijke fascinatie voor zowel de 1e als de 2e wereldoorlog, heb er bijna alles over gelezen en op videoband of DVD gezien, maar iets met je eigen ogen zien is toch wel weer iets anders. Vooral bij Omaha Beach bleven we letterlijk en figuurlijk wat langer stilstaan omdat daar de landing bijna op een fiasco uitliep. De inleidende beschietingen vanuit de zee en de lucht hadden weinig effekt gehad en de geallieerde soldaten kwamen, na verschrikkelijke verliezen te hebben geleden in de branding en op de stranden, vast te zitten tegen de duinrand. Pas nadat genietroepen met ook weer veel verliezen met behulp van lange dynamietstaven een doorgang hadden weten te forceren in de bunkerlinie konden ze verder trekken. In de films The Longest Day en Saving Private Ryan wordt e.e.a. griezelig waarheidsgetrouw weergegeven. En dan sta je daar voor Omaha Beach en dan zie je een vredig, zonovergoten strand met een bijna rimpelloze hemelsblauwe zee. Heel onwerkelijk!

